2 comments on “Στην Χώρα Των Θυμάτων

  1. Η ιδιοφυία του συγγραφέα-δημιουργού Άαρον Σόρκιν (The Newsroom, 2012-2014, The West Wing, 1999-2006) βρίσκεται στο ότι χρησιμοποιεί πολλούς κεντρικούς χαρακτήρες στις σειρές του ώστε από την γνώμη του καθενός και τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους να παρουσιάσει μία γενικότερη εικόνα όπου δεν υπάρχει μόνο μία σωστή απάντηση, και όπου κάθε απάντηση μπορεί να είναι πολυσύνθετη. Στα επεισόδια του Newsroom που αναφέρθηκαν στην κίνηση Occupy Wallstreet, ο χαρακτήρας του Νήαλ Σάμπατ, που ανακάλυψε την κίνηση στο ξεκίνημά της, «σκεφτόταν» πως είναι κάτι το σημαντικό και αξιοπρόσεκτο ακριβώς για τους λόγους που αναφέρεις και εσύ. Άλλοι χαρακτήρες ακούστηκαν να αποδίδουν χειρότερες ετυμηγορίες από εκείνη της πρώτης σου παραγράφου. Αλλά ο Σόρκιν έδεσε το τελικό του μήνυμα του Newsroom στην τελική συνέντευξη που πήρε ο χαρακτήρας του Γουίλ Μάκαβόυ. Εκεί φάνηκαν δύο πράγματα καθαρά: Αφ’ ενός ότι το μέλος που έδωσε την συνέντευξη δεν ήταν έτοιμο να αντικρούσει επιχειρήματα, γεγονός το οποίο μιλά για το συγκεκριμένο μέλος και όχι για την κίνηση. Αφ’ εταίρου, ότι χρειάζεται μία διαυγής ρήση/θέση για να ξεκινήσει οποιαδήποτε συζήτηση. Δεν υποστήριξε η παρουσίαση του Σόρκιν ότι πρέπει να είναι μόνο ένα το θέμα που παρουσιάζεται, μπορεί να είναι διάφορα, και μπορεί να μην έχουν λύση και να απαιτούν μόνο ενημερότητα –πρέπει όμως, όπως πρότεινε το Newsroom, να παρουσιάζονται, κατά προτίμηση από έναν εκπρόσωπο, με διαύγεια και με ισχυρή υπεράσπιση των θέσεων σε συζήτηση, η οποία, ακριβώς όπως προτείνεις και εσύ, να κατανοεί και τις αντίθετες θέσεις. Ένας εκπρόσωπος μπορεί να μιλά για πολλούς. Όταν όμως πολλοί μιλάνε συγχρόνως χωρίς εκπρόσωπο απλά γίνεται θόρυβος χωρίς να βγαίνει νόημα.

    Μία ενδιαφέρουσα και κεντρική πτυχή είναι πως το θέμα αντιμετωπίζεται διαφορετικά από διαφορετικές κοινωνίες. Παραδείγματος χάριν, η Αμερικανική κοινωνία (όπου απευθυνόταν το Newsroom) απαιτεί μία καθαρή και σύντομη «επικεφαλίδα» πριν αποφασίσει να αντιμετωπίσει και να αναλύσει ένα οποιοδήποτε θέμα στις λεπτομέρειές του. Άλλες κοινωνίες, όπως ίσως η Ελληνική, λατρεύουν την παραμονή σε αμφισβητήσιμες και αμφίρροπες λεπτομέρειες, με υποκειμενικότητα, χωρίς ποτέ να βλέπουν την ανάγκη να φτάσουν σε μία καθαρή περίληψη συνοπτικής θέσης.

    Πολύ καθαρά, και με γερά βήματα, παρουσιάζεις τον φαύλο κύκλο του πως οι νέοι άνθρωποι ταΐζονται μασημένη και προεπιλεγμένη τροφή στην προσπάθειά τους να αποκτήσουν δική τους προσωπικότητα και άποψη. Συμφωνώ μαζί σου, και νομίζω πως διάλεξες καλό και σωστό θέμα να αναλύσεις.

    Να προσθέσω μόνο μία σκέψη. Θα μπορούσε κανείς να προτείνει ότι η φυσική εξέλιξη είναι, η ίδια, μία συνεχής επανάσταση. Ακούγεται βέβαια παράδοξο αυτό που λέω γιατί η φυσική εξέλιξη και η επιβίωση του ισχυρότερου ταυτίζεται με τον καπιταλισμό, ενώ η έκφραση «συνεχής επανάσταση» ταυτίζεται με τον Λήο Τρότσκυ…

    Μου αρέσει!

  2. Συγγνώμη, κάτι ακόμα: Η Άμπυ Μάρτιν ίδρυσε την οργάνωση Media Roots, μία πλατφόρμα για citizen journalism. Στο Newsroom, στο προ-τελευταίο επεισόδιο της τρίτης σαιζόν εξετάσθηκε σε βάθος η αντιπαράθεση μεταξύ citizen journalism και επαγγελματικής, υπεύθυνης δημοσιογραφίας. Μία πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση.

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s